Kent u het nog? Overleg: met elkaar aan tafel zitten, praten tot je eruit geraakt. De laatste dagen en weken lijkt het wel alsof dat iets van een andere planeet is. En toch, jawel: met wat goede wil is het ook vandaag geen onmogelijkheid. Die goede wil is hier de sleutel. De voorbije weken mochten we echter constateren dat zowel links als rechts zich actief inschakelt in een harde strijd der ideologieën die daarvoor weinig tot geen marge laat.

Wat we te weinig beschouwen is wat van deze bikkelharde strijd – soms is dat helaas erg letterlijk te nemen – zal overblijven wanneer de piketten neergaan en de stilte terug de plaats inneemt van het geroep.

Zal links de rode vlag der overwinning zwaaien of is de triomftocht voor rechts weggelegd? Het antwoord is hier geen van beiden, uiteraard. De nasmaak, hoe de uitslag er ook uit ziet, zal bijzonder bitter blijken.

DE KRACHT VAN PERCEPTIE

De perceptie van een land verdeeld door taal, wordt stilaan verdrongen door een land verdeeld door het etiket van links of rechts, stakers of niet-stakers. Percepties, zo weten we ondertussen wel, zijn sociale constructies. Maar percepties zijn vooral, wanneer gebaseerd op simplistische redeneringen, gevaarlijk en verscheurend voor een samenleving.

Breuklijnen in een samenleving zijn er steeds, maar vandaag lijken ze te worden bestendigd en versterkt door mensen met de macht om andere mensen tegen elkaar op te zetten. Is dat het dan echt? De toekomst? Het antwoord is voor ons een resolute neen. Mensen samenbrengen eerder dan ze uit elkaar te drijven is ook verantwoordelijkheid opnemen voor het verzekeren van de toekomst.

DEMOCRATIE: WHAT’S IN A NAME?

Het debat over democratie is er ook zo eentje dat al te vaak in simplismen wordt gevoerd. Over vakbonden als al dan niet representatieve organen, over de slagkracht van de regering als democratisch verkozen meerderheid.

Mogen we hier ook even de complexiteit erkennen? Alsjeblieft? We doen het toch maar.

Neen, vakbonden zijn niet representatief. Maar dat wilt niet zeggen dat ze niet gehoord mogen worden, integendeel. Ja, de regering is gebaseerd op een meerderheid die gevonden is in het parlement en dat parlement is democratisch verkozen. Maar dat is geen synoniem voor een dictatuur van de meerderheid.

Een democratie gaat over meer dan gewoon meerderheid versus minderheid. Des te meer – maar niet exclusief – in het overlegmodel dat we in België kennen. Hetzelfde geldt voor zij die het regeringsbeleid aanvallen: ook zij moeten beseffen dat zij in een democratie niet méér het recht hebben om alleen te bepalen wat er wel of niet hoort te gebeuren.

DE TOEKOMST?

Gedurende geruime tijd krijgen we de toekomst voorgeschoteld als ‘le plat du jour’. Weinig mensen lijken het te lusten en een groot deel krijgt er vooral krampen en indigestie van. En iedereen wijst uiteraard naar elkaar als boeman voor de plotse maagklachten. Misschien is het tijd voor de realisatie dat het niet zoveel uitmaakt wie nu precies de kok was van het miskooksel? Het is maar een idee, uiteraard.

Hoe je het ook draait of keert: rooskleurig ziet ze er niet uit, die toekomst. Het nieuwe recept dat de huidige regering voorlegt kan de één wel, de ander niet behagen.
Het zij zo: een diversiteit aan meningen is een rijkdom, geen zwakte. Maar het wordt tijd dat we dat eens leren te erkennen, in plaats van elkaar wederzijds te gaan stigmatiseren.

Dat het socio-economisch beleid een enorme impact op die toekomst zal hebben staat buiten discussie. Er is echter nog wat anders wat diepe sporen na zal laten: een land dat zich hult in diepe verdeeldheid en haat. Is dat de erfenis die we achter zullen laten, naast het socio-economische dat hoe dan ook moeilijk worden zal? Wie verdeeldheid en haat zaait, moet ze op een gegeven moment ook oogsten.

DE DERDE WEG

We doen dan ook graag een korte oproep. Ditmaal niet vanuit het ‘linkse’ of het ‘rechtse’ kamp. Wel van en voor de groep die zich ook zorgen maakt om de toekomst, maar die niet mee wil gaan in het stigmatiserend spelletje dat door verschillende kanten wordt gespeeld. De groep die beseft dat dit alles niet de bedoeling kan zijn van samenleven.

Misschien moet ‘verenigd links’ de piketten even weglaten, de vuurtjes doven en de mensen terug door laten. Misschien moet ‘verenigd rechts’ het geroep even laten verstillen, het vingergewijs staken en de olie die voor de vuurtjes was gereserveerd, wegzetten. En dan, heel misschien, wanneer kalmte en duidelijkheid de plaats van opruiende woede hebben ingenomen, aan tafel gaan zitten. Oprecht, eerlijk, open, en met de ondubbelzinnige, resolute intentie om hieruit te geraken.

Jawel, dat is een opdracht. Jawel, dat betekent even aan zelfreflectie doen. Jawel, dat betekent beseffen dat niet alles opgelost worden kan met een wurggreep of de vlammende zweepslag der oneliners.

Meer nog: dat betekent dat we even weg moeten trekken van het idee dat confrontatie en polarisatie de enige weg is. Er is immers nog een andere weg dan die van het conflict: de Derde Weg. Die van de dialoog en het overleg, die van de uitgestoken hand en de oprechte bereidheid tot de mogelijkheid van een échte oplossing. Dat is óók zorgen voor de toekomst.

Namens CDS Gent,
Alexis Leenders

 

CDS Staking-page-001