Wat is CDS?

CDS is een politieke studentenvereniging die er naar streeft, los van enige partijpolitiek, studenten warm te maken voor politiek in het algemeen en de christendemocratie in het bijzonder. Dit gebeurt door gespreksavonden, debatten en discussieavonden aan te bieden aan de studenten. Daarnaast organiseren wij ook tal van studentikoze activiteiten. Zo is er steevast een kroegentocht, een cantus, een quiz en nog veel meer! Naast het politieke aspect van de vereniging, is CDS immers een studentenvereniging waar het groepsgevoel en het samenwerken centraal staan. Studenten warm maken voor politiek op een boeiende en studentikoze manier, daar draait het om!

Wat is christendemocratie?

De christendemocratie is een relatief jonge politieke stroming en is grotendeels gelieerd aan de onderliggende ideologie van het zogeheten personalisme. Deze ideologische stroming kwam tot stand in Frankrijk tijdens het interbellum, een periode waarin er felle kritiek ontstond op zowel de liberale vrijemarkteconomie, na de excessen die geleid hadden tot de Grote Depressie, als op het tirannieke collectivisme van de rode bewegingen. Het personalisme als stroming groeide dus uit de kritiek op het liberalisme en het socialisme en had de ambitie een eigen politiek alternatief te formuleren. Het personalisme valt in grote lijnen te herleiden tot vier grote pijlers, die hieronder kort zullen toegelicht worden.

Uitgangspunt: ‘de persoon’

De personalistische ideologie vertrekt vanuit de persoon als filosofische entiteit. Het verschil met het individu dat centraal staat binnen het liberale individualisme lijkt misschien slechts een terminologische kwestie, maar is dat allerminst. De persoon wordt dan wel gezien als een uniek wezen dat innerlijk vrij is, een gelijkenis met individualisme, maar hier dient meteen aan toegevoegd te worden dat het personalisme stelt dat echte vrijheid pas kan ontstaan binnen de context van een gemeenschap. De persoon ontvangt dus zijn vrijheid in relatie met de ander, meer bepaald door diens erkenning van die vrijheid. Hieruit ontstaat meteen een natuurlijke verhouding tot de gemeenschap. Deze geschapen vrijheid roept ook op tot menselijke solidariteit en het nemen van verantwoordelijkheid ten aanzien van de ander en de gemeenschap. De joodse filosoof Levinas sprak later, in de jaren ’80, over een ‘appèl van het gelaat van de ander’. Het ‘ik’ dat streeft naar autonomie en zelfontplooiing ontmoet op zijn weg niet alleen de wereld, maar ook de andere mensen. Hij heeft niet alleen de wereld maar ook de ander broodnodig om te voorzien in zijn eigen vrijheid en geluk (Burggraeve, 1990). In tegenstelling tot het collectivisme van het socialisme en het communisme blijft die persoon echter ook een eigen en uniek wezen. Verbondenheid met de maatschappij is dan wel onontbeerlijk voor een persoon, toch valt een mens niet te herleiden tot een vervangbaar onderdeeltje van die maatschappij.

Solidariteit en Verantwoordelijkheid

Solidariteit en verantwoordelijkheid staan centraal binnen de christendemocratie en kunnen niet los van elkaar gezien worden. Net hierin ligt het grote verschil met de  socialistische ideologie waar dit wel het geval is. Solidariteit kan binnen het personalisme nooit gratuit zijn, hij die solidariteit ontvangt, heeft immers ook steeds een verantwoordelijkheid ten opzichte van de gemeenschap. Naar een concreet voorbeeld vertaald impliceert dit bijvoorbeeld dat christendemocraten in de regel voorstander zijn van werkloosheidsuitkeringen (solidariteit), maar tegelijk pleiten voor een sterke activering van werklozen (verantwoordelijkheid). Werkloosheidsuitkeringen beperken in de tijd of werklozen na een bepaalde periode gemeenschapswerk laten uitvoeren zou dus een christendemocratisch antwoord kunnen zijn op het huidige werkloosheidsvraagstuk.

Subsidiariteitprincipe

Het subsidiariteitprincipe, een concept eigen aan de christendemocratie, geniet vooral bekendheid binnen de communautaire discussie. Dit is echter slechts één dimensie van het concept subsidiariteit. Hierbij wordt gekeken naar de verhouding tussen de verschillende bestaande politieke niveaus. Voor de christendemocraten is een natiestaat op zich geen na te streven doel, maar enkel een middel om de gemeenschap zich zo optimaal mogelijk te laten ontplooien. Indien een ander niveau dan de natiestaat efficiënter is in het uitvoeren van bepaalde overheidstaken dienen deze overgeheveld te worden. Een tweede, minder bekende, dimensie van het subsidiariteitconcept is binnenstatelijk. Christendemocraten zijn van mening dat een overheid geen taken moet uitvoeren die door de samenleving zelf, het zogenaamde middenveld, minstens even goed georganiseerd kunnen worden (anti-étatisme). Concreet betekent dit dat christendemocraten bijvoorbeeld voorstander zijn van een sociaal overlegmodel met een minimum aan overheidsinmenging en maximale verantwoordelijkheden voor de diverse sociale partners uit het middenveld. Vanuit dit principe kan ook worden verklaard waarom de christendemocratie vaak sterk de focus legt op het gezin, dat een van de fundamentele bouwstenen is van de samenleving.

Rentmeesterschap

Lang voor de groene partijen hun intrede deden in het partijpolitieke landschap, huldigden christendemocraten al het concept ‘rentmeesterschap’. Enerzijds kan het concept rentmeesterschap intergenerationeel worden benaderd. Hierbij wordt vooral aandacht besteed aan het feit dat we onze planeet enkel in beheer hebben gekregen van onze voorouders en ze in dezelfde of betere staat moeten conserveren voor de komende generaties. Deze dimensie van rentmeesterschap is veruit de meest bekende, maar het concept kan ook intragenerationeel opgevat worden. Het is immers ook noodzakelijk om op mondiaal vlak solidair te zijn met andere personen en gemeenschappen. Als voorbeeld hiervan valt de milieukwestie en de idee van de groene economie te vermelden. Het is perfect mogelijk dat een economie als België op termijn evolueert naar een volledige groene economie. Wanneer er bij het realiseren hiervan alleen maar een delokalisatie van de meest vervuilende industrieën plaatsvond voldoen we wel schijnbaar aan ‘intergenerationele solidariteit’ maar we zijn allerminst solidair met andere regio’s in de wereld en falen zo op het gebied van de intragenerationale solidariteit. Daarom streven christendemocraten volop voor een duurzame economische ontwikkeling die steeds gepaard gaat met meer internationale rechtvaardigheid en solidariteit.

 

Geef een reactie